• • I never believe in destiny • •

Title : I Have a lover

Pairing :     Choi Seunghyun x Kwon Jiyong

Rating : PG

Author : Believe

ใบไม้แห้งถูกพัดพาไปตามแรงลม เคล้าเคลียกับพื้นหญ้าที่เขียวสด เสียงลมเอื่อยๆ เหมือนบทเพลงท่วงทำนองนุ่มนวลชวนดื่มด่ำ บนชิงช้าตัวเล็กซึ่งถูกผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ ร่างเพรียวบางนั่งอยู่เพียงลำพัง ดวงตาเรียวกวาดมองไปรอบกายอย่างเพลิดเพลิน แม้ว่ามันจะไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา





ถนนสายเดิมยังคงว่างเปล่า...ไร้เงาของคนที่เขาเฝ้ารอ





คนๆ นั้นจะรู้บ้างไหม...ว่าเวลาหนึ่งปีที่ผ่านไป




หนึ่งปีของควอนจียง...ยาวนานเหมือนตลอดชีวิต





ทันใดนั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นก็พลันดับลง จียงตกอยู่ในความมืดมิด ทว่าความอบอุ่นจากมือที่ทาบทับดวงตาทั้งสองข้างกลับแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ จียงเลื่อนมือขึ้นจับมือของอีกฝ่าย พยายามอย่างที่สุดที่จะประคองไม่ให้มันสั่น จนกระทั่งฝ่ายนั้นค่อยๆ ลดมือลงแล้วเดินอ้อมมาย่อตัวลงนั่งตรงหน้า ลูบเส้นผมสีน้ำตาลด้วยความเคยชิน จียงยังไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ ถ้าให้ประเมินจากสายตา...ก็แค่ผอมลงเท่านั้น





“พี่ซึงฮยอน” จียงยิ้มกว้าง เขาไม่ได้สนใจว่าซึงฮยอนเปลี่ยนไปมากแค่ไหน เพราะตราบใดที่ดวงตาของซึงฮยอนที่มองเขายังคงอบอุ่นและอ่อนโยน ก็หมายความว่าซึงฮยอนยังเป็นคนๆ เดิมของจียง เป็นคนๆ เดียวกับคนที่จียงเฝ้ารอเสมอมา “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”





“เมื่อวาน”





อาจจะเหมือนว่าคิดไปเอง แต่จียงรู้สึกว่าน้ำเสียงของซึงฮยอนแปลกไป แม้จะเพียงแค่เล็กน้อยมากจนเจ้าตัวเองอาจไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำ หัวใจของจียงเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ...จังหวะเดียวกันกับเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่ซึงฮยอนบอกว่าต้องไปอยู่ที่ญี่ปุ่นสักพัก...





“จียง”






แววตาของซึงฮยอนเหมือนจะอ่อนแสงลง จียงจึงเลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น





“พี่อย่าบอกนะว่าจะหนีผมไปไหนอีก”





ทำได้เพียงตัดพ้อ




จียงรู้...ถ้าหากซึงฮยอนจะไป เขาก็ไม่มีสิทธิ์รั้ง




ก็แค่เพื่อนบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ




ซึงฮยอนไม่เคยใส่ใจเลยด้วยซ้ำว่าจียงจะรู้สึกยังไง...





“จียง”





อย่าเรียกชื่อจียงด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลย...ขอร้องเถอะ





กลัว...กลัวเหลือเกิน





กลัวว่าจะเสียพี่ซึงฮยอนไปอีกครั้ง

“พี่กำลังจะแต่งงาน”





จียงรู้สึกได้ทันทีว่าขอบตากำลังร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟลน สมองว่างเปล่าและเบาโหวง หัวใจเหมือนถูกบีบสุดแรงจนแตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย





ทว่าใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม...ยิ้มที่เขายอมกรีดแทงหัวใจตัวเอง





เพื่อซึงฮยอน...





“ยินดีด้วยนะครับ!”





เพิ่งเข้าใจว่าการกล้ำกลืนฝืนทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความรู้สึก มันทุกข์ทรมานแสนสาหัสแค่ไหน รอยยิ้มของจียงที่ซึงฮยอนมองว่าสดใสเสมอ จนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย ฝืนยิ้มทั้งๆ ที่เจ็บปวดแทบตาย...ควรจะภูมิใจหรือเปล่าที่ตัวเองเข้มแข็งได้ขนาดนี้?





“อยากเห็นหน้าพี่สาวคนนั้นจัง ต้องน่ารักมากๆ แน่ๆ เลย”





เหมือนถูกใบมีดกรีดผิวเนื้อ...บังคับให้พูดทุกคำนี้ออกไป เจ็บที่สุดคือการที่ได้รับรู้ว่าซึงฮยอนเป็นคนถือใบมีดนั้น กรีดเฉือนหัวใจของจียงด้วยน้ำมือของเขาเอง ทำไมกัน ทำไมซึงฮยอนถึงยังยิ้มได้ ยิ้มอย่างมีความสุขทั้งๆ ที่เสียงร้องไห้ของจียงมันดังก้องจนสั่นสะเทือนไปทั้งใจ





ไม่เคยเจอคนที่ใจร้ายขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ





“อื้ม ขอบคุณนะ ถ้าจียงได้เห็นดาร่า พี่มั่นใจว่าจียงต้องชอบเธอมากแน่ๆ ดาร่าน่ะ...นิสัยเหมือนจียงเลยนะ ติ๊งต๊องเหมือนกันเลย” มือใหญ่ยื่นมาหยอกเย้าเรือนผมสีน้ำตาลเข้มแล้วโคลงศีรษะเล็กนั้นไปมาอย่างเอ็นดู





“พี่ว่าผมเหรอ?” จียงแกล้งทำเสียงดุ ปัดมือของอีกฝ่ายออกเป็นพัลวัน ซึงฮยอนหัวเราะ รวบมือเรียวนั้นไว้แล้วรั้งร่างเพรียวให้เข้ามาใกล้เหมือนอย่างที่เคยทำประจำ จียงของเขายังน่ารักสดใสเสมอไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม แม้ว่าเงารางๆ ในดวงตาเรียวนั้นจะทำให้เขารู้สึกวูบโหวงในอกอย่างไร้เหตุผลอยู่บ่อยครั้ง...แต่เขาชินแล้ว





“เปล่าซะหน่อย จียงน้องพี่น่ารักกว่าตั้งเยอะ” บีบปลายจมูกเชิดรั้นนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว จียงได้แต่หัวเราะลงลำคออย่างฝืนๆ พี่ซึงฮยอนเองก็คงฝืนใจมากเหมือนกันที่ต้องบอกว่าจียงน่ารักกว่าผู้หญิงคนนั้น...พี่ซึงฮยอนโกหก ถ้าจียงน่ารักกว่า แล้วทำไมพี่ซึงฮยอนถึงเลือกเธอคนนั้น ทำไมไม่เลือกจียง...





ทำไมไม่รักจียง..





“แล้วเป็นไงบ้างเรา” ซึงฮยอนถามพลางลูบเส้นผมสีอ่อนอย่างเบามือ เส้นผมที่นุ่มนิ่มราวเส้นไหม น่าสัมผัสไม่เคยเปลี่ยน อดคิดไม่ได้ว่าถ้าจียงมีคนรัก คงต้องให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายปกป้องแน่ๆ





ถ้าเขาไม่ได้กำลังจะแต่งงาน





เขาคงจะอยู่ปกป้องจียง...จนกว่าจะมีใครสักคนเข้ามาดูแลแทน





“ก็ดีครับ...สบายดี” หากคำถามของซึงฮยอนหมายความถึงเพียงแค่ร่างกาย นี่ก็คงคือคำตอบที่ดีที่สุด ซึงฮยอนคงไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าในแววตาของจียงรื้นด้วยหยาดน้ำใสๆ และตอนนี้จียงก็เจ็บปวดมาก เจ็บจนแทบจะต้านทานมันไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว จียงเพียรภาวนาอยู่ในใจ ขอให้เขาเข้มแข็งพอที่จะไม่ร้องไห้ออกมาต่อหน้าซึงฮยอน





ไม่อยากทำให้ซึงฮยอนลำบากใจ





“ยังอยู่คนเดียวหรือเปล่า?” น้ำเสียงของซึงฮยอนเหมือนจะเจือด้วยความห่วงใยที่จียงไม่เคยต้องการเลยสักครั้ง ริมฝีปากบางสั่นน้อยๆ ก่อนจะเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาเรียวสวยยังคงแน่นิ่งอยู่ที่ใบหน้าคมคายของพี่ชายที่แสนดี ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว





“เปล่าครับ...”





ร่างเพรียวบางคลายริมฝีปากออก แล้วคลี่ยิ้มบางๆ ให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่ซึงฮยอนกลับยิ้มไม่ออก ไม่รู้ว่าทำไม คำตอบของจียง...หมายความว่าจียงมีคนดูแลแล้วอย่างนั้นหรือ? ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว ชเวซึงฮยอนก็ควรจะยินดีไปกับน้องสิ ยินดีที่จียงจะได้ไม่ต้องทนเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว เขาไม่ควรจะนั่งนิ่งเหมือนเพิ่งได้ฟังข่าวร้ายมาแบบนี้






เขาต้องดีใจกับจียงสิ มันถึงจะถูกต้อง!





“ดีจังนะ...คนๆ นั้นต้องดีมากแน่ๆ เลยนะเนี่ย ถึงเอาชนะใจจียงของพี่ได้” นิ้วเรียวยังคงเกาะเกี่ยวเส้นผมสลวยเหมือนลืมตัว ถ้าจียงมีความสุข เขาก็ดีใจด้วยจริงๆ เพราะเขาเองก็รักจียงเหมือนน้องชายแท้ๆ คนหนึ่ง แค่เรื่องแต่งงานที่บอกแบบกะทันหันก็รู้สึกผิดจะแย่ เขารู้ว่าจียงไม่มีใครอีกแล้ว ถ้าเขาแต่งงานไปสักคน จียงต้องเหงามากแน่ๆ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่เป็นห่วง เพราะดาร่าเองก็คือผู้หญิงที่เขารักมาก





ดาร่าสำคัญสำหรับซึงฮยอน




และซึงฮยอนก็สำคัญสำหรับดาร่า





ส่วนจียง...




ซึงฮยอนตอบได้เต็มปากว่าสำคัญเท่าชีวิต





แต่เขาไม่แน่ใจ




ว่าถ้าหากจียงมีคนรัก...เขาจะยังสำคัญสำหรับจียงเท่าเดิมหรือเปล่า






จียงอาจจะรู้ว่าซึงฮยอนกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เพราะแม้กระทั่งจียงมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ สายตาของซึงฮยอนก็ยังก้มลงมองพรมหญ้าสีเขียวสด เนิ่นนานนับสิบลมหายใจ จนกระทั่งจียงเป็นฝ่ายเลื่อนมือขึ้นสัมผัสมือใหญ่ที่คลอเคลียเรือนผมนุ่ม ซึงฮยอนจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา...และนิ่งไปเช่นกัน





“ผมน่ะ รักเขามากๆ เลยนะ” จียงยิ้มหวาน...หวานกว่าเดิมไม่รู้กี่ร้อยเท่า อย่างน้อย ในช่วงเวลาที่แสนทุกข์ทรมานเช่นนี้ เขาก็ยังเข้มแข็งพอที่จะไม่ร้องไห้ แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าความเข้มแข็งนั้นมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่เลือนรางเหลือเกิน






“พี่ซึงฮยอนเอง...ก็รู้จักดีมากๆ ด้วย”







ขอโทษนะพี่ซึงฮยอน...




ขอโทษที่ต้องโกหกว่าผมกำลังมีความสุข




แต่ผมสัญญา




มันจะเป็นการโกหกครั้งแรกและครั้งสุดท้าย






เพราะจากวันนี้ไป...






“ผมขอกอดพี่หน่อยได้ไหม?” ว่าแล้วร่างเพรียวก็ทิ้งตัวลงในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของซึงฮยอนทันที เพียงแค่นั้น น้ำตาทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมาจากดวงตาเรียวแทบไม่ขาดสาย จียงไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้น เพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาตามที่ใจต้องการ แพขนตาพราวด้วยหยดน้ำขยับลงเชื่องช้า หากทว่าสายน้ำอุ่นๆ ยังคงไหลเชี่ยวเหมือนว่าจะไม่มีวันหมดลงตราบใดที่ยังไม่แปรเปลี่ยนเป็นสายเลือด





ร่างสูงรู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดของคนตัวเล็กกว่า มันแน่นเสียจนเขารู้สึกใจหาย ยิ่งเห็นจียงร้องไห้ ก็ยิ่งกระวนกระวาย แต่พอได้คิดทบทวนไปมา จียงก็คงไม่อยากให้เขาไป พอๆ กับที่เขาไม่อยากจากจียงไป แต่ความจำเป็นก็เหนือเหตุผลที่จะเหนี่ยวรั้งไว้ คิดได้ดังนั้น ซึงฮยอนจึงเป็นฝ่ายกอดจียงให้แน่นขึ้นเสียเอง เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย...ที่เขาจะได้มีจียงอยู่ในอ้อมกอดหรือเปล่า





นานกว่าที่จียงจะยอมปล่อยให้น้ำตาไหลกลับลงไปวนเวียนอยู่ในหัวใจ แต่เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากซึงฮยอน เจ้าของร่างสูงใหญ่นั้นเองก็เช่นกัน จียงซุกหน้าลงกับอกกว้าง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้เพียงแต่ว่า...ต่อให้ผ่านไปทั้งชีวิต ก็ยังไม่เพียงพอ





“รู้ไหมครับ...คนๆ นั้น...” เสียงหวานใสสั่นเครือและผะแผ่วดุจสายลมอ่อนแรง การตัดสินใจครั้งนี้ ไม่ต่างอะไรกับการตัดลมหายใจและขั้วหัวใจของตัวเองไปพร้อมๆ กัน เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขา จะต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล




แต่ควอนจียงไม่มีทางเลือกไหนที่เจ็บน้อยกว่านี้อีกแล้ว






“คนที่ผมรัก...ก็คือพี่ไงครับ...พี่ซึงฮยอน”






.





.






“เห็นไหมครับ... ผมมีคนที่ผมรัก ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว เพราะฉะนั้น พี่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกนะ”






จียงตัดใจทิ้งอ้อมกอดของซึงฮยอน เขาคงทำใจไม่ได้หากซึงฮยอนจะเป็นฝ่ายปล่อยมือไปจากเขาก่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลรื้นด้วยน้ำใสๆ ทอดมองความรักที่ลอยอยู่ตรงหน้า หากทว่าไม่กล้าเอื้อมมือไปไขว่คว้า ขอบคุณน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว





เขามองไม่เห็นแววตาของซึงฮยอน...






“ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะครับ”






จียงลุกขึ้นจากชิงช้า แล้วเดินออกมาพร้อมๆ กับหยาดน้ำใสๆ ที่ค่อยๆ ไหลลงมาจากดวงตาเรียว





เขาเดินไปตามถนนสายเล็กๆ สายเดิม...ถนนที่เคยว่างเปล่า...ไร้เงาของคนที่เขาเฝ้ารอ







และตอนนี้...มันก็ยังว่างเปล่า..





ทุกๆ วัน






ร่างเพรียวนั่งอยู่บนชิงช้าตัวเดิม








..ทว่า..







..ไม่มีเงาของซึงฮยอนอีกแล้ว..














THE END
 

------------------

Talk : อ่า...วันนี้วันเกิดจียง ไม่รู้จะพูดอะไรดี ปกติไม่ได้คิดว่าวันเกิดของไอดอลที่เราชอบเป็นวันพิเศษเท่าไหร่ เฉยๆ เอาเป็นว่า ไม่มีอะไรจะให้นอกจากฟิคเรื่องนี้ (ใครอยากได้???)

ขอบคุณทุกท่านมากค่ะที่ทนอ่านจนจบ...ถึงแม้บางคนอ่านจบแล้วอาจจะรู้สึกเหมือนโดนดัก ^^" ก็ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่อยากให้รู้ว่าเป็นฟิคที่แต่งยากมากเรื่องหนึ่งเลย แต่งไปจิตตกไป -*- เพราะฉะนั้น อย่าเคืองกันเลยนะคะ ^^

ขอแวบไปดูคอนเสิร์ตเจ๊ไอซ์ต่อละค่ะ เจ๊น่ารักเท่าโลกกกก โฮกฮากกกกกกกกกกก (ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเล้ยยย)